Drie idealisten die het systeem voor duurzaamheid veranderen

Jennifer Miller · 2026-03-09

Je voelt het misschien ook wel. Die onrust als je het nieuws kijkt. Klimaatverandering, groeiende ongelijkheid, politiek die maar blijft schuiven. Het kan je machteloos laten voelen. Alsof je als individu weinig kunt doen tegen zulke grote systemen. Maar wat als je het systeem van binnenuit kunt veranderen? Dat is precies wat drie bijzondere mensen proberen. Joris Postema volgde hen voor zijn werk 'Het systeem'. Drie idealisten, drie totaal verschillende aanpakken, maar één gedeeld doel: een betere, duurzamere wereld creëren. ### Henk Ovink: De waterdiplomaat Stel je voor: je werkt vanuit New York aan één van de grootste uitdagingen van onze tijd. Water. Henk Ovink is Nederland's internationale watergezant. Zijn aanpak? Hij gaat niet de straat op met spandoeken. Nee, hij werkt binnen de bestaande machtsstructuren. Hij praat met regeringen, met grote bedrijven, met VN-organisaties. Het is een spel van geduld en invloed. Ovink gelooft dat je systemen het beste verandert door er deel van uit te maken. Door de taal van macht en politiek te spreken, maar dan met een duurzame agenda. Hij noemt het 'het systeem hacken van binnenuit'. Een interessante gedachte, vind je niet? ### Pippi van Ommen: De straatactivist Dan is er Pippi van Ommen, medeoprichter van Extinction Rebellion in Amsterdam. Haar aanpak kun je het beste omschrijven als 'lawaai maken tot ze niet meer kunnen negeren'. Waar Ovink fluistert in de gangen van de macht, schreeuwt Van Ommen op de straten. - Burgerlijke ongehoorzaamheid als instrument - Directe confrontatie met het establishment - Het creëren van zichtbare disruptie Het is een andere filosofie. Het idee is dat het systeem zo vastgeroest zit, dat je het moet verstoren om verandering af te dwingen. 'Soms moet je de machine stoppen om hem te kunnen repareren,' zei ze tijdens een van de protesten. ### Tadzio Müller: De klimaatantifascist Uit Berlijn komt Tadzio Müller, klimaatactivist en antifascist. Zijn benadering zit ergens tussen die van Ovink en Van Ommen in. Müller gelooft in het bouwen van tegenmacht. Niet alleen protesteren, maar alternatieve structuren opbouwen. Hij werkt aan gemeenschapsenergieprojecten, coöperaties, lokale voedselnetwerken. Het idee is simpel: als het oude systeem niet duurzaam is, bouw dan een nieuw systeem ernaast. Een dat wél werkt voor mensen en planeet. ### Drie wegen, één bestemming Wat me het meest raakt aan deze drie verhalen? Dat er niet één juiste manier is om verandering te creëren. Ovink werkt van binnenuit, Van Ommen van buitenaf, Müller bouwt iets nieuws ernaast. Alle drie zijn ze nodig. Misschien is dat wel de belangrijkste les. We hoeven het niet eens te worden over de methode, zolang we maar hetzelfde doel voor ogen houden. Een leefbare wereld voor toekomstige generaties. Het geeft me hoop, eerlijk gezegd. Want het laat zien dat verandering mogelijk is. Of je nu een diplomaat bent in New York, een activist in Amsterdam, of een gemeenschapsbouwer in Berlijn. Iedereen kan bijdragen, op zijn eigen manier. De vraag die bij me blijft hangen is deze: welke rol speel jij in deze verandering? Werk je binnen het systeem, daag je het uit, of bouw je er iets naast? Er is geen fout antwoord. Zolang je maar in beweging komt.